Gecenin bir yarısı. Duyduğum sadece kendi ayak seslerim. Düşündüm de yalnızlığın sesi bu olsa gerek. Bir çift ayak sesi. Yalnız ve suskun. Kendi yolunda meçhul ve kimsesiz. Her adım yalnızlığın adımı. Yalnızlık ve ben. Ben ve yalnızlık. Sonra yine ben ve yalnız ben-lik...
Aklımdan neler geçti yol boyu. Biraz öfke, biraz isyan, biraz can sıkıntısı. Yorumsuz bir ton tavır, düşünce... Sorgulamadan geçmiyor günlerim. Yüreğim kaldıramıyor cevap bulamayınca, yorgunluktan gözlerim kapanıyor, omuzlarım çöküyor, kapılarım kitleniyor... Bir de nedense kulaklarım çınlıyor hergün. Her kimsen anma artık beni istemiyorum çınlatmanı.
Düğüm düğüm çözemez oldum içimde, dolaşmışım kayboldum sanırım, meçhule doğru gidiyorum bundan eminim...
Karnım ağrıyor yine. Ne zaman karnım ağrısa aklıma ölüm geliyor. Yine de ölemiyorum. Bana zor bu hayatta herşey, ölüm bile...
üyesi olduğu bir topluluk yok
